Een NOS nieuwsbericht met een duidelijk signaal in de goede richting;
Deze week sprak ik nog met iemand van de GGD, o.a. over hoe
en mediagebruik niet meer los te koppelen zijn. Zelf werken we aan de doorontwikkeling van onze lesmethode Veiligwijs, waar ook in de bovenbouw porno, AI en deepfake aan bod komen. Ook geven we ouderavonden over online media. Een paar jaar geleden werd er nog gezegd dat sexting hoort bij de levensfase en seksuele nieuwsgierigheid. Door collega-voorlichters werd ons gevraagd waarom wij dat niet ook ‘gewoon’ zeggen. Toch bleven we bij de visie dat juist in gesprek gaan over de risico’s nodig is, en veel ouders kunnen zich hier gelukkig in vinden. We hebben het over kinderen en tieners, niet over volwassenen. (En voor hen is hier goed omgaan ook vaak al een uitdaging.)
Porno, deepfake of sexting is één ding, maar de impact van de socials gaat zoveel verder.
Ik maak me grote zorgen over hoe het de identiteit van kinderen vormt en de impact op . Dagdromen, real-life ruzies en het op een gezonde manier weer oplossen, wederkerigheid oefenen en leren voelen – in én met je lijf – wat veilig is: het is zo nodig. De impact van mindfulness op het welzijn van kinderen is allang duidelijk, de noodzaak van emotieregulatie ook.
We maken ons ernstig zorgen over de vele signalen van onveilige relaties en onveiligheid binnenshuis, vaak veroorzaakt door een van de ouders die niet de vaardigheden heeft om veiligheid te bieden. Die vaardigheden leer je niet online, maar in het samenleven met elkaar – in real life.
Vorige week las ik een artikel over dat symptomen van kinderen die veel online zitten, overeenkomen met bepaalde gedragskenmerken van ASS. Het maakt dat je je gaat afvragen hoe de nieuwe generatie kinderen veilige relaties aan kan gaan, als ze nauwelijks nog zien en oefenen wat de impact van hun gedrag op de ander is. En als ze hun gevoelens (onbewust) keer op keer kunnen dempen, in plaats van ermee leren omgaan.
We willen onze kinderen veilig laten opgroeien en houden ze in de gaten bij een drukke weg of in het verkeer, en het liefst nemen we ze dan aan de hand. Maar online is de onveiligheid overal, en daar laten we hen in hun eentje doorheen navigeren.
Eigenlijk mag je geen eigen voorbeelden voor ‘waar’ aannemen, maar je onderzoek kan al in je eigen woonkamer beginnen 🙂 Het gemopper moet je accepteren, maar ik zie wel kinderen die veel beter in hun vel zitten. De jongste mag maar een paar keer per week een half uurtje tv kijken. De 14-jarige heeft een kwartiertje per dag voor haar socials bij elkaar (waarop lachend door iemand werd gezegd dat ze dan wel heel snel leert swipen), maar zowel cijfers en concentratie zijn zichtbaar verbeterd. De 17-jarige (ook Gen Z) zou een verbod volledig onderschrijven.
Gelukkig was er al Smartphonevrij Opgroeien. Nu op naar een landelijke stap.
Door: Arjet Borger-Korf
