De aandacht voor femicide gaat nu ook, gelukkig, naar verborgen huiselijk geweld. Aandacht voor veiligheid, ook en juist binnenshuis, is ècht nodig. Dit kan ook al in opvoeding en onderwijs.

Bijvoorbeeld door goed te leren over grenzen en wensen. Wat zijn wensen, wat zijn grenzen, en hoe leren we die aan te geven?

Al snel denken we bij grenzen aangeven aan: ‘Ik wil dit niet’, ‘ik vind dit niet prettig’ of ‘ik wil je vragen te stoppen’. Maar eigenlijk geef je dan een wens aan. Als er niet op wordt gereageerd, voel je je machteloos. Je geeft toch je grenzen aan, waarom houdt de ander daar geen rekening mee?

Veel mensen houden rekening met je als je een wens uitspreekt, maar niet iedereen. Niet iedereen kan (of wil) zich inleven in jou; ze hebben (onbewust) aandacht, bevestiging of controle nodig.

Wat kunnen we kinderen hierover leren?

We kunnen hen helpen duidelijker èn positief helpen hun grenzen aan te geven:

‘Als je me nog een keer plaagt, vertel ik het aan de meester.’
‘Als je zo onaardig tegen me doet, ga ik alleen verder spelen.’
‘Nu je met anderen negatief over mij praat, zal ik niet meer met je afspreken.’
‘Ik wil omgaan met je, als ik je kan vertrouwen.’
‘Als je nu doorgaat, loop ik weg.’
‘Als je dit met me doet/ me pijn blijft doen, vertel ik het aan anderen.’
‘Ik wil niet dat je me uitscheld/ tegen me schreeuwt/ zo tegen me praat. Als je daar niet mee stopt, doe ik mijn oortjes in.’
‘Als je niet stopt, vraag ik hulp.’
‘Totdat ik me weer prettiger voel bij jullie, zit ik ergens anders.’

Bij het uitspreken van een wens blijf je afhankelijk van wat de ander ermee doet.

Bij het stellen van een grens neem je zelf verantwoordelijkheid over je eigen gedrag, óók als een ander dat niet doet.

Het kan zijn dat als je gaat handelen naar je grenzen, de ander dat niet leuk vindt. Maar het is aan de ander om goed te reageren op de grenzen die je aangeeft en die te respecteren.

Als je je grenzen niet dùrft aan te geven, omdat je weet dat de ander er geen rekening mee zal houden of een situatie daardoor zelfs onveilig wordt – dan zegt dat al genoeg.

Maar voor veel slachtoffers is het dan helaas al te moeilijk om eruit te stappen.

Door: Arjet Borger-Korf